Confectie-perfectie

Confectie-perfectie

Iedere gek zijn gebrek, is het gezegde. Noem mij maar knettergek dan, want ik heb er veel, gebreken. Eén van mijn grootste gebreken is, hoe tegenstrijdig het ook klinkt, mijn perfectionisme. Want perfectie bestaat niet en als een perfectionist moet dealen met haar eigen gebreken zorgt dat uiteraard automatisch voor gevoelens van falen. Gebrek nummer 2 is dan ook faalangst. Een veelvoorkomende combinatie, overigens.

In 2017 ben ik iets fanatieker gaan ‘Instagrammen’. Lees: ik heb ongeveer één foto per week gedeeld. Maar ik heb een ontelbare hoeveelheid foto’s voorbij zien komen, en geliked als het dat waard was. Ik vond het verrekte moeilijk om foto’s te delen. Het grootste deel van mijn volgers kent mij persoonlijk en ik wil natuurlijk dat iedereen denkt dat mijn leven perfect is. Want zo hoort dat, op social media. Tenminste, alle accounts die ik volg stralen perfectie uit. Van schitterende beenspierprogressiefoto’s tot prachtig gestyled eten, voorzien van motiverende commentaren, we liken het massaal. Maar als ik een boomerang van mijn koffiezetapparaat probeer te maken, ben ik steevast te vroeg. Als ik mijn eten op de foto zet, zie je geheid net dat donkere stukje van mijn vegaballetjes dat je eigenlijk niet wilt laten zien. En mijn beenspieren zijn niet drooggetraind. En mijn haar zit nooit zo goed. Dus deel ik maar geen foto, want onvolkomenheden delen, daar doen we niet aan. Bloggers delen hun successen, vloggers hun spectaculaire leven en daar staren we ons maar blind op. Daar ben ik eigenlijk een beetje klaar mee. Mijn leven ís niet perfect, verre van dat. Sterker nog, ik baal ontzettend van mijn leven! Maar dat mag je niet zeggen en daar kun je geen foto van delen, want stel je voor dat iemand ziet hoe het écht met je gaat…

En dus worstel je in je eentje en je zet een masker op voor de buitenwereld. Voorzien van vrolijke muziek en een kleurversterkend filter. Fuck filters, fuck maskers. Ik heb een kast vol van die krengen, voor elke gelegenheid één. Een werkmasker, een familiemasker, een sportschoolmasker, een schoolpleinmasker, noem maar op. Alleen thuis, als manlief en ik samen zijn, dan laat ik mijn masker in de kast. En geloof mij, dan ben ik niet leuk. Onder dat masker stikt het van de gebreken, van de imperfecties en van de mankementen. En dat maakt nou precies wie ik ben.

 

Ik weet zeker dat menig mens een arsenaal aan maskers heeft. We verstoppen onszelf achter perfectie, zoals anderen die van ons verwachten. Zoals instagram ons perfectie voor spiegelt, zoals RTL4 laat zien hoe ons leven moet zijn, zoals vloggers hun gepolijste momenten delen met ons. Perfectie zoals wij denken dat het hoort maakt dat we allemaal hetzelfde nastreven en willen hebben. Confectie-perfectie dus. Geef mij maar maatwerk of haute couture. One-of-a-kind perfectie, of zoiets.

Daarom ben ik stiekem vanaf deze week wel een beetje fan van Bibi Breijman. Bibi, de Cherso-kabouter, die verdorie Waylon heeft weten te strikken. Bibi, die ballen toonde door in haar laatste vlog haar masker af te laten en gewoon keihard toe durfde te geven dat ze de weg kwijt is. Dat ze het niet meer weet. Dat haar hoofd vol zit. Kudos voor Bibi.

 

Confectie-perfectie mijn kont, dan maar niet perfect. Ik heb losse naadjes en fouten in mijn printje. So what. Die hebben jullie ook. En Bibi ook.

Mijn blog verhuist daarom naar hier, naar een nieuwe website: verborgengebreken.nu. Waar ik jullie een inkijkje geef in mijn not so perfect life, waar ik laat zien dat imperfecties juist voor perfectie zorgen. Zoals in ‘All of me’ van John Legend: “All your perfect imperfections”. Wil je meelezen? Graag! Reageren? Nog liever! Boeit het je geen reet? Ook goed. Kijk maar.

Voor nu ga ik genieten van mijn kop koffie. In een joggingbroek met vlekken en een oude hoodie. Verre van perfect, maar o zo comfortabel.   

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *